Londyn - miasto w Anglii

Para buch!

2012-01-23T16:48:00.005Z

Nic nie uspokaja mnie bardziej niż gotowanie i muzyka. A jeśli połączę jedno z drugim, łagodnieję jak baranek (tudzież baran). No tak już mam.

Dziś naszła mnie ochota na nieco inne spaghetti. Początek ten sam: oliwa i czosnek. Dużo czosnku. Potem nastąpiło już jednak szaleństwo: por, dynia piżmowa (po ichniemu butternut squash), potraktowana obieraczką do warzyw marchew (znaczy się bardzo cieniutkie plasterki), pomidory, odrobina sera mascarpone, pieprz i zioła.

Dusiłem, dusiłem, och jak mocno w tej złości dusiłem. Dusiłem tak długo, aż wszystko stało się miękkie acz nadal soczyste. No i jeszcze makaron wedle recepty klasyka: gotować tak, aby stawiał lekki opór zębom. Na koniec jeszcze tylko świeżo starty parmezan.

Oliwa wciągnęła całkiem słuszną porcję pomlaskując i zachwalając – nie bójmy się tego słowa – talent rodzica. Warto zatem czasami porządnie się wkurwić. Czasami po prostu trzeba. Jak dziś.

Pora wyjeżdzać, czyli wracać...

2012-01-10T14:45:00.001Z

Kolejna porażka

2012-01-09T12:30:00.006Z

Oliwa uwielbia gry planszowe. Ja lubię coraz mniej, bo nie lubię przegrywać. Choć się staram bardzo, choć się naprężam i za nic w świecie się nie podkładam – przegrywam i to przegrywam coraz częściej! Karmię i ubieram, a ona taka? Czekaj, niewdzięcznico! Ojciec potrenuje, to inaczej zaśpiewasz!

Fajny film wczoraj widziałem

2012-01-08T11:15:00.002Z

Bez dwóch zdań – mam słabość do współczesnego kina brytyjskiego. Rzecz jasna nie wszystko, nie zawsze, nie wszędzie. „Submarine” to reżyserski debiut Richarda Ayoade, który do tej pory realizował teledyski, m.in. dla zespołu Arctic Monkeys. Nie dziwi więc, że Alexander Turner, lider owej grupy odpowiedzialny jest za muzykę do tej, jak dla mnie, pysznej podwodnej łodzi. Warto zobaczyć, warto posłuchać.

Dźwięki na dobrą noc

2012-01-07T18:35:00.002Z

Grimes to pseudonim artystyczny 23-letniej kanadyjki Claire Voucher. Jak doskonale wiadomo współczesna młodzież jest nie tylko zdolna, ale i cholernie pracowita – nasza dzisiejsza artystka ma na swoim koncie już trzy płyty, a na ten rok zapowiada kolejną. Póki co z wydanej w kwietniu roku poprzedniego „Darkbloom” utwór „Vanessa”. Smacznego!

Smacznowór

2012-01-07T16:18:00.001Z

Do magicznej (chyba foliowej) torby małżonka osobista wrzuca ziemniaki, marchew, cebulę, pieczarki, seler, czosnek i tajemne przyprawy. Następuje komisyjne zamknięcie wora i umieszczenie go w maszynie piekącej. Po pewnym czasie wór przemienia się w balon. TataOliwki chowa się więc za stołem, bo jest przekonany, że już za chwilę, już za momencik dojdzie do spektakularnej eksplozji. Eksplozja, owszem, jest tyle tylko, że na talerzu. Eksplozja aromatów i soczystych warzyw. Dla mnie bomba!

Dźwięki na dobrą noc

2012-01-06T15:03:00.000Z

Cass McCombs ma tyle samo lat co TataOliwki, ale powiedzmy to wyraźnie, głos ma jednakowoż odrobinę bardziej urodziwy. W roku ubiegłym wydał on (bo przecież nie ja) swój piąty album „Wit's End”. Wszystko rozpoczyna się pieśnią „County Line”, która według standardów wspomnianej już wczoraj rockowej (ha ha ha, hi hi, hi) stacji znad Wisły jest pieśnią również zbyt długą. Mimo tej jakże istotnej niedoskonałości, by nie rzec wady, życzę smacznego!

Nożyce! Nożyce! Królestwo za nożyce!

2012-01-06T11:08:00.003Z

Człowieka nie ma chwilę w domu (no, może trochę więcej niż chwilę), wraca (tak, wraca, tudzież zostaje przyjęty) i co widzi? Ano widzi zarośniętą Oliwę, która nie widzi, że ojciec widzi. Gdzie są nożyce?!

Dźwięki na dobrą noc

2012-01-05T14:02:00.003Z

Jak Szanowne Państwo z pewnością wie, TataOliwki przepada za panem Kazimierzem. W każdej postaci, w każdej konfiguracji, w każdej odsłonie. Trudno, tak już mam.

Premierze nowej płyty „Kazika na żywo” towarzyszyły jakieś przedziwne spory z radiem ESKA Rock (sic!), które to radio stwierdziło, że piosenka na antenę za długa i skracać trzeba. Panu Kazimierzowi zechciało się nawet odpisać na kretyńskie żądania radyjka żeby piosenka miała „maksymalnie 4 minuty 50 sekund”. Szkoda gadać, lepiej posłuchać tej nieprzyzwoicie długiej piosenki.

„Gdyby nie słupek, gdyby nie poprzeczka. Gdyby się nie przewrócił, byłaby rzecz wielka. Gdyby to najczęstsze słowo polskie…”. No i jak tu nie kochać? Smacznego!

To znowu oni!

2012-01-05T13:39:00.000Z

Ambasador Polski w Berlinie stwierdził, iż plaga kradzieży aut u naszego zachodniego sąsiada wynika z tego, że „być może w Niemczech zbyt łatwo ukraść samochód?”. Zuch!

Oczywiście ambasador pan ma rację, zresztą nazwisko zobowiązuje. Marek Prawda powiedział to, o czym wiemy od dawna. Polacy kradną auta wyłącznie dlatego, że źli, bogaci i mało rozgarnięci Niemcy sami się o to proszą. Nie przewiązują samochodów łańcuchami, nie kopią fos i pali nie stawiają, ba!, nawet w tych drogich autach sami nie śpią. Stoi więc takie nowe bmw na niemieckiej ulicy i z utęsknieniem oczekuje na polskiego złodzieja. Polski złodziej jest przecież o niebo lepszy od, dajmy na to, złodzieja niemieckiego, bo jest przecież polski, nasz, słowiański więc prawy, uczciwy i jedyny, najlepszy po prostu!

Coś mi się zdaje, że pan Prawda dołączył właśnie do całkiem pokaźnej i stale rosnącej grupy naszych rodaków, którzy zawsze i wszędzie znajdą winnego. Miast posypać głowę popiołem i mocno uderzyć się w pierś znowu słyszę radosne „To nie my, to oni!”. Niczym mantra powtarzają to zwłaszcza kochani politykierzy. Zadłużone szpitale? To przecież zasługa poprzedniej ekipy! Dziurawe drogi? Opieszałość byłego ministra! Brudne i spóźniające się pociągi? Ignorancja poprzedniego prezesa. Bla, bla, bla…

Wypowiedź Prawdy idealnie wpisuje się w kanon rodzimego teatru absurdu. W wyścigu na oskarżenia nie mamy chyba sobie równych. Własną indolencję i ignorancję potrafimy usprawiedliwić na wszelkie możliwe sposoby. Za każdym niepowodzeniem stoją przecież „oni”, nigdy „my”. My przecież jesteśmy nieomylni, my zawsze mamy rację, my wszystko robimy najlepiej. A gdy coś już zacznie się psuć (bo zawsze psuć się musi!) błyskawicznie znajdziemy winnego. Ot, taka już nasza natura.

Niech irytują się więc niemieccy policjanci na bystre słowa ambasadora Prawdy. Bo gdyby Niemcy aut nie kupowali, nikt by ich nie ukradł. Zwłaszcza nie ukradliby Polacy. To przecież takie oczywiste.

Dźwięki na dobrą noc

2012-01-03T19:07:00.000Z

Przyjechali goście z Holandii. Jest więcej niż wybornie. I choć Bartek gorąco kibicuje Chelsea, TataOliwki z Arsenalem w sercu zapalenia tego i owego odmówić przecież nie może. No nie przystoi! Nie o holenderskich aromatach tu jednak, a holenderskich dźwiękach będzie. Szkoda, że zespołu Room Eleven już nie ma (grali wspólnie w latach 2004-2009), bo takiej muzyki człowiek też czasami potrzebuje, oj potrzebuje. Na pocieszenie pozostaje to, że wokalistka Janne Schra udziela się w nowym zespole Schradinova. Wróćmy jednak do pokoiku. Utwór „Lalala Love”, rok 2009. Smacznego!

Słuchajmy ekspertów...

2012-01-03T12:14:00.002Z

Bardzo polubiłem wino. Wszystko zaczęło się jeszcze za czasów Wuja Tygrysa, który pokazał mi, że nie samą bułgarską Sofią człowiek żyje. Sączę więc wino i witam zwinnie w nowym roku! A gdyby Szanowne Państwo wina nie lubiło, to zawsze można skorzystać z porad eksperta…

PS. Dzięki Jędruś za filmik, oj dzięki! Oglądam, uczę się, porady stosuję…

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-30T20:28:00.001Z

Dużo zacnej muzyki, oj dużo przyniósł nam rok 2011. Nie będzie jednak żadnych podsumowań, żadnego top 20, żadnych westchnień, żadnego numeru jeden. Będzie za to Beirut i utwór, który zapamiętałem najbardziej. Smacznego, do siego, i takie tam!

Prawie koniec

2011-12-30T19:25:00.000Z

No to już prawie koniec. Koniec roku kolejnego. Nie napiszę, że roku innego niż wszystkiego pozostałe, bo to przecież takie oczywiste. Napiszę za to, że cieszę się (tyci-tyci?), że już się prawie skończył. I tyle.

Szanownemu Państwu, a sobie przy tak zwanej okazji, życzę jak najwięcej dobrych chwil (przy odrobinie szczęścia nawet całych dni), przespanych nocy i zdrowia, bo jak mawia Tym Stanisław – jak jest zdrowie, to jest i cała reszta. Najlepszego!

PS. Autor bloga pragnie oświadczyć, że na załączonym obrazku wszelka zbieżność postaci i sytuacji przypadkową jest, oj jest!

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-27T22:47:00.001Z

Skoro powiedziało się „pif”, wypada powiedzieć też i „paf”…

Pewnego razu na Dzikim Wschodzie...

2011-12-27T17:31:00.003Z

... czyli jakie to były piękne święta!

Już za chwilkę, już za momencik...

2011-12-21T13:18:00.001Z

Przez kilka następnych dni nie będzie mnie w pobliżu ulubionego komputera. I dobrze. Czasami musimy przecież od siebie nieco odpocząć. Skoro mnie nie będzie potem, no to już teraz zasyłam Szanownemu Państwu serdeczności na nadchodzące święta. Niech będą piękne. Niech będą radosne. Niech będą...

Krótka piłka

2011-12-20T12:34:00.003Z

Mijam obrośnięty rusztowaniami dom. Na górze pracownik pierwszy, na dole drugi. Albo odwrotnie. Rozmowa:
- Eeee!
- Noo?
- Kurwa!
- Okej, okej!
- Nie okej, tylko kurwa rzucaj!
- No czekaj, kurwa!
- Ile, kurwa, mam czekać?!
- A to spierdalaj!
- Sam spierdalaj!

Panowie w pokorze rozchodzą się do własnych zajęć. Nic nie zostało rzucone, nic też nie zostało złapane. Co to kurwa mogło być?

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-16T12:10:00.003Z

Kwartet Efterklang pochodzi z Kopenhagi i do tej pory nagrał trzy płyty. Dzięki Radosławowi K. usłyszałem właśnie ich nagranie z debiutanckiego albumu „Tripper” i omal nie wyskoczyłem z papci. Utwór „Monopolist”, rok 2004. Smacznego!

Podejrzanym być

2011-12-16T10:13:00.003Z

W pubie istne szaleństwo. Mimo kolejnej podwyżki (sam w to nie wierzę, ale kieliszek najpodlejszego wina, które w sklepie spożywczym Szanowne Państwo z pewnością znajdzie gdzieś pomiędzy półką z octem i kiszonymi ogórkami, kosztuje funtów 5 i jeszcze 10 pensów!) ludzi cała masa. Zgodnie ze świecką tradycją, trzeba się przecież przedświątecznie sponiewierać w gronie koleżeństwa z biura. Ot, taki wyspiarski zwyczaj.

Ludzie piją więc jakby więcej i jakby bardziej zróżnicowanie (Dwie panie zaczynają od butelki octu, znaczy białego wina, potem zamawiają dwa piwa, nieco później dwie wódki z colą, a na deser dwie tequile. Koniec? Ależ skądże znowu! Teraz jeszcze dwa kieliszki wina czerwonego i dwie podwójne wódeczki. Jedna pani chciałaby jeszcze, ale pani druga wykonuje właśnie urocze pierdolnięcie na parkiet. Zaniemogło biedactwo. Świąteczne party jednak zobowiązuje! Łyk świeżego, dość mroźnego o tej porze powietrza, i nasza dzielna zawodniczka wraca do walki. Zuch!). Dzieje się więc, oj dzieje. Także po drugiej stronie baru.

Na tablicy ogłoszeń pani kierowniczka wywiesiła właśnie groźne ogłoszenie. W ciągu ostatnich czterech tygodni z pubowych magazynów zginęło:
- 17 butelek wódki
- 9 butelek najdroższego czerwonego wina
- 2 butelki szampana
- 10 butelek truskawkowego cidra
- 61 litrów soku jabłkowego (tak, 61 litrów!)
- 60 paczek chipsów

Pani kierowniczka była łaskawa wielkimi literkami dodać, że wszyscy są podejrzani. Że zabawa się skończyła, że policja już powiadomiona, że kat topór ostrzy. W drodze są najlepsi specjaliści. Lada chwila nasz pub odwiedzą Inspektor Gadżet oraz Inspektor Clouseau. Porucznik Borewicz i detektyw Rutkowski także są w pełnej gotowości.

Z kolegą Filipem, portugalskim kucharzem który w pubie pracuje już lat dziewięć, zaśmiewamy się z obwieszczenia pani kierownik niemal do łez. Śmiejemy się, ale trochę nam smutno, że ten, co zorganizował to wielkie przyjęcie nie zechciał nas jednak zaprosić. Może następnym razem?

Fajny film wczoraj widziałem...

2011-12-14T08:50:00.002Z

Widziałem i nie mogę podnieść się z podłogi. Dawno nic tak mocno mnie na nią nie rzuciło...

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-13T23:22:00.000Z

Pani nazywa się Madeline Follin pan Brian Oblivion, w duecie zaś zwą się Cults. Obydwoje mieszkają w Nowym Jorku i tam też w czerwcu tego roku nagrali swój debiutancki album, który nazwali tak, jak samych siebie czyli „Cults”. Z tej właśnie płyty utwór pierwszy - „Abducted”. Smacznego!

Pubowe rozmówki

2011-12-13T14:06:00.003Z

Jak już wspomniałem, od czasu jakiegoś pracuję także w pubie. Nie codziennie, nie na pełen etat, nie za wielkie pieniądze. Pracuję za to z przyjemnością, ba!, czasami z niekłamaną radością również. No bo w pubie dzieją się przecież rzeczy różne, różniste.

- Hmm, skąd Ty jesteś? – zapytał mnie niedawno elegancko ubrany starszy pan; zapytał i zabronił udzielić odpowiedzi, bo jak raczył oznajmić jest językoznawcą na pobliskim uniwersytecie.
- Oho, zaczyna się – pomyślał TataOliwki
- Twój akcent wskazuje, że pochodzisz z Rumunii – ze znawstwem oznajmił profesor pan.
- Buuu – rozległ się charakterystyczny dźwięk.
- Nie z Rumunii? – z niedowierzaniem zapytał.
- Nie z Rumunii – z pewnością odpowiedziałem.
- Hmm – zdziwił się światowej sławy językoznawca. I spróbował raz jeszcze – A masz jakąś rodzinę w Rumunii?
- Nie mam – odpowiedziałem z przykrością.

I kiedy już miałem powiedzieć, że ja Polak, że płaczące wierzby, bociany, kremówki z Wadowic i żołądkowa gorzka z Lublina profesor pan chwycił zamówione wino, zmroził mnie naukowym wzrokiem i rzekł, a w zasadzie wykrzyknął:
- Ty na pewno jesteś z Rumunii!

Kurtyna. Pubowe rozmówki powrócą. Powrócą, bo muszą, znaczy muszom.

Człowiek musi sobie od czasu do czasu pochodzić

2011-12-12T00:47:00.003Z

W wybornych „Wniebowziętych” było nieco inaczej; na plaży w Sopocie Maklakiewicz mówił do Himilsbacha: „Człowiek musi sobie od czasu do czasu polatać”. Skoro latać chwilowo nie mogę, no to chodzę. Bo kiedy człowiek nie śpi, to chodzi.

W ostatnim czasie trochę mnie poniosło. Późną nocą poszedłem trochę tu, trochę tam. Czasami gdzieś się zapodziałem, czasami okazywało się, że poniosło mnie 5 kilometrów od miejsca, w którym teraz jestem (telefon prawdę Ci powie!). Choć miasto wielkie, ludzi wieczorową porą jakby niewielu. Przynajmniej na moich szlakach.

W rodzinnym Grudziądzu było zupełnie inaczej. Wieczorową porą zawsze kogoś się spotykało. Im wieczorowa pora była bardziej wieczorowa, tym większe było prawdopodobieństwo napotkania dżentelmenów w szeleszczących dresach. Jak na dżentelmenów przystało pili oni wyborną herbatę, wymieniali spostrzeżenia o współczesnym kinie europejskim, gorąco dyskutowali o książkach Stasiuka. Piękne to były czasy.

W Londynie nuda i posucha. Przynajmniej w mojej okolicy. Człowiek spaceruje, słucha muzyki, wymienia się uśmiechami z mijanymi tu i ówdzie obywatelami. Na zegarze druga, potem trzecia. Człowiek się w końcu nudzi i wraca do wynajmowanego pokoju w wielkim domu, z wielkim ogrodem. Golę się. Jem śniadanie i idę spać…

A ostatnio najlepiej spaceruje mi się z panią PJ Harvey, która to w tym roku wydała swoją ósmą już płytę. „Let England Shake” uwiodła mnie zupełnie. Nic tylko chodzić i słuchać!

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-11T12:19:00.002Z

Kameleon

2011-12-11T12:10:00.000Z

Człowiek jak nie śpi to ogląda także zdjęcia. To zostało zrobione w czwartek 11 września 2008 roku. Kameleon, jak daję słowo!

Bo czasami trzeba się pośmiać

2011-12-10T19:13:00.001Z

Życie zaczyna się po północy…

2011-12-09T01:17:00.003Z

…przynajmniej ostatnio, przynajmniej w przypadku TatyOliwki. Na zegarze 01:09. Niedawno wróciłem z pracy, którą lubię niby coraz bardziej, ale kiedy dostaję tak zwaną wypłatę obrażam się na nią śmiertelnie.

Po długiej przerwie muszę zatem wyjaśnić: nie samymi zdjęciami człowiek żyje więc od czasu pewnego pracuję również w pubie. Lubię ludzi, lubię alkohole (tak, ostatnio jakby bardziej intensywnie) więc odnalazłem się zasadniczo dość szybko. Nie o pracy dziś jednak (obiecuję do wątku pubowego powrócę, bo jest i do czego powracać).

Choć mam nieco ponad 34 lata (daję słowo – wcale na tyle nie wyglądam! A nie wyglądam na tyle, że – i tu żadnego żartu nie ma – cały czas zdarza się, że kupując alkohol proszony jestem o wylegitymowanie się celem stwierdzenia czy ów alkohol spożywać już mogę. I jak tu nie kochać Brytwanii?) nadal wiele mnie zaskakuje. Dawno nie byłem tak zaskoczony, jak dziś między godziną 16.15, a 16.35. Dwadzieścia minut uroczego zaskoczenia. Zaskoczenia radosnego, ba!, zaskoczenia szczęśliwego. Nie napiszę, że między godziną 16.15, a 16.35 byłem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi (Ziemi?), bo znając życie znajdzie się pewnie jeszcze ze trzech, no może siedmiu wariatów, którzy w tym samym czasie byli równie szczęśliwi, a nawet bardziej (nie, to niemożliwe przecież!). Zatem tego nie napiszę. Napiszę za to, że wcale nie jestem zachłanny. Napiszę, że te dwadzieścia minut wystarczą mi zupełnie.

Kiedy człowiek nie śpi, to myśli. Albo pije. Albo ogląda filmy. Albo słucha muzyki. Albo czyta. Albo robi to wszystko naraz. No to może ja o muzyce. Odkryłem właśnie płytę nagraną czterdzieści lat temu. Odkryłem i zachwycam się coraz bardziej. A skoro nie śpię, to podzielę się także i z Szanownym Państwem. „Histoire de Melody Nelson” w roku 1971 nagrał Serge Gainsbourg. A tak to się wszystko zaczyna. Dobranoc tudzież dzień dobry! Dzień dobry?

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-07T14:13:00.001Z

Trio Austra pochodzi z dalekiego Toronto i wydało w tym roku swoją debiutancką płytę „Feel It Break”. Pani wokalistka – Katie Stelmanis, Kanadyjka urodzona w rodzinie o łotewskich korzeniach – śpiewa tak, że mrówki biegają mi tu i ówdzie. Na albumie utwór numer dwa „Lose It”. Smacznego!

Świat ponury, maluj mury

2011-12-07T09:36:00.000Z

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-06T14:14:00.001Z

Dawno, dawno temu (a jednak kombatanckie pierdu-pierdu) w towarzystwie jakże wybornym, byłem w toruńskim Dworze Artusa na koncercie Jaromira Nohavicy. Uroczy był to wieczór.

Uwielbiam Starszego Pana. Znaczy obu Starszych Panów. I tego czeskiego, i tego polskiego również. Smacznego!

Tofu. Uuu...

2011-12-06T12:33:00.004Z

Kiedy w pewien poniedziałkowy wieczór roku 1993 oznajmiłem rodzicom, że przestaję jeść mięso, w kuchni zapanowała ogólna wesołość. Żarcik wydawał się być pyszny. No, ale nie o wegetariańskim kombatanctwie chciałem tu dziś mówić.

Otóż w czasach, o których powyżej, w nadwiślańskim kraju wegetariańskich produktów było niewiele. Firma Polgrunt dopiero co zaczęła produkować pasztety sojowe i to chyba wówczas tylko tyle można było znaleźć na sklepowych półkach. Zupełnie inaczej miała się sytuacja u naszych południowych sąsiadów. Czechy od zawsze uchodziły w moich oczach i kubkach smakowych za wegetariański raj (gwoli ścisłości, nie tylko jeśli chodzi o wegetariańskie jedzenie od dawien mam słabość do tego kraju i jego mieszkańców). Tam było po prostu wszystko!

Tofu z firmy Sunfood to był dopiero raj! Nie napiszę, że jego smak pamiętam do dziś, bo nie pamiętam. Pamiętam za to, że przy każdej wizycie w Czechach objadałem się nim z rozkoszą niekłamaną.

Wczorajszy wieczór i noc były więcej niż udane. Spotkanie z Gosią, Klarą i Argirem było, co tu dużo mówić, więcej niż potrzebne. Była pyszna dyniowa zupa, były nocne Polaków-Czechów rozmowy, był też w końcu mroźny spacer do wybornej gospody. A żeby tego było mało, Argir obdarował mnie tym, co Szanowne Państwo widzi na załączonym obrazku. Życie jest piękne! A przynajmniej czasami takim bywa.

Dźwięki na dobrą noc

2011-12-04T12:09:00.001Z

Lokal pierwszej kategorii

2011-12-04T10:00:00.003Z

Nie ma muzyki i nie ma telewizorów. Są za to trociny wysypane na drewnianej podłodze i moje ulubione piwo.

Dźwięki na dobrą noc (?)

2011-12-03T19:18:00.003Z

Przecież nie mogło być nic innego...

Flumpy

2011-12-03T18:50:00.006Z

Nigdy nie byłem dobry z matmy, ale według moich pośpiesznych wyliczeń wynika, że ostatni raz byłem tu 171 dni temu. Wstyd. Znacznie łatwiej przyszło policzenie dni odkąd wyprowadziłem się od Oliwki i małżonki osobistej. Tak, jestem idiotą, ale o tym może innym razem.

W przerwie nad pijackim użaleniem się nad samym sobą sięgnąłem właśnie po zakurzony już nieco aparat, by zerknąć przezeń na mojego nowego współlokatora. Pan Flumpy ma lat osiem, znaczy się w według naszego człowieczego liczenia to już półwieczny jegomość. Lubimy się coraz bardziej. Dobre i to.

Trudne pytanie

2011-06-15T16:32:00.003+01:00

Słuchając pana Kazimierza, popijałem czarnego Specjala, a w tak zwanym między czasie gotowałem kapuśniak. No i zadzwonił Jędrek.
- Co robisz?
- Słucham pana Kazimierza, piję czarnego Specjala i gotuję kapuśniak.
- No to po co żeś kurwa wyjeżdżał!?

Kurtyna.

P.S. Za 24 dni kolega Jędrzej nawiedzi nas w mieście Londyn. Przy symbolicznej szklaneczce wszystko mu wówczas wytłumaczę…

Być jak Adam Słodowy

2011-04-21T15:55:00.008+01:00

Małżonka osobista to zdolna kobieta. Lepi garnki, dłubie w glinie, wymachuje z gracją dłutem, śrubokrętem tudzież innym młotkiem. Do dziś pamiętam, kiedy razu pewnego w odległym kraju nad Wisłą zakasała rękawy i – ku mojemu zdziwieniu – naprawiła rozpieprzony wucet. Zuch dziewczyna!

Żeby nie było wątpliwości – TataOliwki nie lepi, nie dłubie, śrubokrętu boi się zaś panicznie. Życie. Potrafię za to całą masę innych rzeczy, o których z braku czasu i miejsca, może jednak nieco innym razem…

Kiedy zatem Oliwa otrzymała zadanie, aby zrobić ramkę do zdjęcia, nie muszę chyba mówić z kim przystąpiła do pracy. Pani matka wpadła w twórczy szał i postanowiła wespół z córką rzucić szkołę na kolana. Papierowa masa plus malowany makaron zrobiły swoje. Oliwka otrzymała okolicznościowy dyplom, który prężąc pierś dumnie wzniosłem do góry. Zuch dziewczyna!

Dźwięki na dobrą noc

2011-03-21T19:55:00.002Z

Jak mawiają górale spod samiuśkich Tater, na uspokojenie nerwa najlepsiejse są pikne nutki. Niech i tak zatem będzie. Pani jest młodziutka, nawet bardzo (jutro właśnie świętować będzie swoje 21. urodziny), a na swoim koncie ma już 2 płyty. Ta ostatnia, „I Speak Because I Can” wydana równy rok temu zaczyna się tym oto utworem. „Devil's Spoke” i pani (panna?) Laura Marling. Smacznego!

Łapaj złodzieja!

2011-03-21T09:20:00.001Z

Ślub zapowiadał się więcej niż ciekawie. Grudzień, klimatyczny pub na Greenwich, wiekowe automobile. Ślubu jednak nie ma, podobnie jak nie ma już naszych albumów.

Ot, kolejna lekcja. Szkoda tylko, że aż tak kosztowna. W idiotyczny sposób straciliśmy właśnie cztery albumy z naszymi ślubnymi zdjęciami. Spotkanie w wytwornym lokalu gastronomicznym, równie wytwornego hotelu okazało się być spotkaniem z mało wytwornym, acz bardzo zręcznym i pomysłowym, złodziejem. Niedoszły Pan Młody pierzchnął był z owocem naszej kilkumiesięcznej pracy. Ech…

Oczywiście wszystkie zdjęcia nadal mamy, oczywiście wszystkie albumy możemy zamówić raz jeszcze. Wolałbym jednak wydać te pieniądze na nowy obiektyw na ten przykład. A tak…

Gdyby ktoś z Szanownego Państwa zastanawiał się po co chamowi nasze albumy i nasze zdjęcia, spieszę z odpowiedzią, nad którą – przyznam uczciwie – sami głowiliśmy się dość długo. Czyżby Oliwkowa Wytwórnia Fotografii Ślubnej aż tak bardzo zagrażała londyńskiej konkurencji? Nic z tych rzeczy! Złodziej cham będzie spotykał się z przyszłymi małżonkami, pokaże im niby swoje (nasze, kurwa mać, nasze!) albumy, podpisze z nimi nic nieznaczącą umowę, schowa do swojej chamskiej kieszeni zaliczkę (100? 200? 300? funtów) i zniknie.

Szkoda naszych albumów. Jeszcze bardziej szkoda tych wszystkich oszukanych ludzi, którzy na ślubnym kobiercu oczekiwać będą na pana z aparatem…

Smutno i zimno

2011-03-03T13:03:00.000Z

Łamie mnie w kościach, zimno jak cholera, trzęsę się jak galareta. Nie lubię, nie lubię, nie lubię. No i teraz jeszcze ta wiadomość o śmierci Ireny Kwiatkowskiej. Idę spać.

A muzyczka tirli, tirli...

2011-02-27T20:58:00.002Z

Dziewczyny wracają jutro z Polski. Mieszkano było się nieco zapuściło więc z samego rana trzeba zakasać rękawy i sprzątnąć to i owo. Dziesięć dni to kawał czasu. Patrząc na kuchnię rzekłbym nawet, że to wieczność, albo coś koło tego.

Robota pójdzie gładko. Zwłaszcza jak puszczę sobie odpowiednią muzyczkę. O choćby pioseneczkę „dzikiego Murzyna z delty” jak był łaskaw powiedzieć pan redaktor w radiowej Trójce. Bob Logg III i „Stiring Round A Stick”. Uwielbiam!

Julie i Neil

2011-02-16T23:35:00.002Z

Ach, cóż to był za piękny dzień. W jakże słoneczną sobotę wybraliśmy się z Benem do Oxfordu na narzeczeńską sesję Julie i Neila. Para przesympatycznych Amerykanów, których los na czas jakiś rzucił na angielską ziemię oprowadzała nas, po swoim, póki co, mieście. No, a teraz siedzę i dłubię w fotkach. Szczerze powiedziawszy lubię to co raz bardziej…

... A kochany Arsenal wygrał dzisiaj z Barceloną! Aaaaa!!! Jest dobrze! Ba, jest pięknie dobrze!

Kocham kino za...

2011-02-03T17:17:00.001Z

… „Wyśnione miłości” („Les amours imaginaires”) na ten przykład. Nocną porą, sącząc cytrynóweczkę odpłynąłem wczoraj zupełnie (i żeby niebyło: wcale nie za sprawą rzeczonego napoju!). Chyba dzisiaj włączę sobie ten film jeszcze raz. A jutro znowu. O cytrynóweczce nie ma chyba nawet co wspominać…

Cuda-wianki, czyli etui z innej bajki

2011-01-30T21:04:00.004Z

Co tu dużo mówić: już nie mogę się doczekać! Czego? Niech Szanowne Państwo zobaczy samo. Klik, klik, klik

Jacku, jesteś miszcz! Stokrotne dzięki!

Ale za to niedziela…

2011-01-23T14:31:00.000Z

W naszym domu niedziela to obowiązkowy czas na wspólne oglądanie filmów. Panna Oliwa, małżonka osobista i ja – nie bójmy się tego określenia – głowa rodziny, siadamy wygodnie i oglądamy, oglądamy, oglądamy.

W domowym kinie króluje teraz serial zrealizowany blisko trzy dekady temu. Oliwa zachwycona, małżonce osobistej przypomina się beztroskie dzieciństwo, mnie zaś nie przypomina się zupełnie nic (pierwsze oznaki sklerozy?). Choć nie pamiętam, to i tak oglądam z wypiekami na twarzy. Polecamy gorąco! „Tajemnicze Złote Miasta”, japońsko-francuski serial z roku 1982.

Sezon drugi

2011-01-20T11:39:00.003Z

W jakże pięknych okolicznościach jesienno-zimowej pogody (jesień na dworze, tudzież na polu; zima w kalendarzu) odbył się ślub Asi i Alexa. Tak oto Oliwkowa Wytwórnia Fotografii Ślubnej rozpoczęła nowy – jak był łaskaw powiedzieć pewien rodak – sezon łedingowy.

Przed nami nowe pary i nowe miejsca. Przede wszystkim jednak mnóstwo emocji, uczuć, radości i szczęścia. Przyznam uczciwie, że przed każdym ślubem chodzę jak nakręcony i denerwuję się, jakbym robił to po raz pierwszy. Bardzo dobrze! Każdy ślub jest bowiem zupełnie inny od pozostałych. W każdy – tak sądzę – wkładam 150 procent normy, albo i więcej. W tej pracy nic chyba nie cieszy bardziej, jak widok uradowanej Pani Żony i Pana Męża, którzy oglądają w naszej obecności swój ślubny album. Póki co, reklamacji nie było. Zresztą nie mam się przecież czym martwić – towar dotknięty uważa się za sprzedany…

Do ślubów, moi Kochani, do ślubów!

Dźwięki na dobrą noc

2011-01-10T16:17:00.001Z

Cztery urodziwe dziewczęta. Czy można chcieć czegoś więcej? Ależ oczywiście, że można. Dodajmy do tego gitary, bas, perkusję i melancholijne głosy i już mamy Warpaint. Żeński kwartet ze słonecznego Los Angeles pod koniec ubiegłego roku wydał swój debiutancki album „The Fool”. Z tego właśnie krążka utwór 3 – „Undertow”. Smacznego!

Co nas czeka?

2011-01-10T13:45:00.000Z

Polacy kochają wróżby. Wyczytałem właśnie, że w kraju nad Wisłą swoje usługi świadczy już 100 tys. wróżek i jasnowidzów. Jedni wróżą z gwiazd, inni pozostali przy fusach od kawy. Ci najnowocześniejsi zamiast zerkać do szklanej kuli wróżą nawet za pośrednictwem sms-a i e-maila. Wystarczy jedynie wpłacić określoną sumę na podane konto.

Szanowne Państwo ma dziś niebywałe szczęście. Oto bowiem udało mi się dotrzeć do Oliwkusa – słynnego wróżbity, maga i szamana, który zgodził się przepowiedzieć polskim emigrantom, co wydarzy się w ich życiu w roku 2011. Co ważne, mistrz zrobi to za darmo! Tak, zupełnie, absolutnie, niepodważalnie gratis! Oddajmy zatem głos naszemu medium.

Widzę, widzę, och jak dobrze widzę. Karty nie kłamią! Karty nie mamią, karty prawdę powiedzą! Rok 2011 będzie złoty dla polskiego złoty. Polskie złoty pnie się i umacnia. Widzę to wyraźnie! Polskie złoty w drugiej połowie roku zbliży się do euro. W lipcu, znaczy, w połowie lipca... właściwie w drugiej połowie lipca, właściwie... dokładnie 17 lipca polska złotówka będzie droższa niż funt brytyjski! Tak, podaję kurs na dzień 18 lipca 2011: 1PLN = 1,2345GBP.

W drugim miesiącu – widzę, widzę, och jak dobrze widzę – rozpocznie się remont Royal Albert Hall. Przez kilka kolejnych tygodni wszystkie imprezy zostaną więc przeniesione do Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego. Z powodu owych zmian trzeba będzie niestety odwołać premierowy, 124 występ kabaretu Ani Mru-Mru w Londynie. Buuu! (widzę onomatopeję).

W marcu, jak w grancu – karty i tu nie mają wątpliwości. Niespodziewane obniżki cen polskich produktów sprawią, że w trzecim miesiącu na brytyjskich stołach królować będą polskie potrawy. Kwaśnica, mamałyga, pazibroda, cebularz, prażucha, kartacz, karminadle, żymlok, siemieniotka, czosnianka – oto TOP 10 marcowych smakołyków. Wraz ze wzrostem zainteresowania polską kuchnią regionalną, wzrośnie również zainteresowania nauką języka polskiego. Warto przecież wiedzieć, co się je.

W kwietniu będzie dobrze, albo nawet lepiej. Zwłaszcza dla polskich dzieci, które w odróżnieniu od swoich brytyjskich kolegów i koleżanek z radością powitają obfite i jakże niespodziewane opady śniegu. Karty mówią bowiem wyraźnie: choć już w kwietniu słonko grzeje, nieraz pole śnieg zawieje. Nie chowajmy zatem czapek. O kalesonach, w tym wypadku, nie ma już nawet co wspominać

Maj przyniesie nie tylko lekkie ocieplenie. Widzę, widzę, tradycyjnie – och jak dobrze widzę, że w 5 miesiącu roku, 5 polskich zawodników zostanie kupionych przez 5 najlepszych drużyn angielskiej Premiership. Według kart będą to Mieczysław Piątkiewicz, Waldemar Piątek, Kazimierz Piątkowicz, Marian Piątkowski oraz Otylia Jędrzejczak. Karty, przypominam, nie kłamią.

W czerwcu na wyścigach Royal Ascot wygra koń. Tak, nie mam wątpliwości, że to właśnie zwierzę wygra. Proszę się nie bać, nie ma żadnego ryzyka, śmiało można obstawiać. Powtarzam: koń, czyli horse.

Lipiec, jak już wiemy chociażby z przeboju grupy Abba, to money, money, money. A dokładniej rzecz ujmując to złoty, złoty, polski złoty. Nie sprzedajemy, gromadzimy.

Sierpień to moje urodziny. Wolne datki (nie mniejsze jednak niż 50 funtów), tudzież drogie prezenty proszę składać tu i ówdzie. Gwiazdy Wam tego nie zapomną!

Wrzesień – nudy, październik również. Wyraźne ożywienie w mojej magicznej talii widzę, widzę itd. natomiast w listopadzie. Polscy emigranci uśmiechnięci, radośni, szczęśliwi. A wszystko za sprawą mojego najnowszego programu w TV Kosmica. Szczegóły już niebawem!

Grudzień to 12, a 12, jak wiemy, to 1 i 2. Jeden i dwa to trzy. Trzy, to oczywiście do trzech razy sztuka lub, jak kto woli, trzy po trzy. Co to oznacza? Nie mam zielonego pojęcia. Najlepiej zapytać kart. Niestety nasz seans dobiega już końca. Karty zmęczone, ja również. Proszę pamiętać o szczęśliwych numerkach, kolorach, faunie i florze. Karty nie kłamią!

Dźwięki na dobrą noc

2011-01-06T18:37:00.002Z

Nowy rok, nowe możliwości, tylko muzyka jakby sprzed lat. Ta piosenka ostatnio znowu wróciła do mojej głowy. Nucę ją i nucę (śpiewanie, to – w moim przypadku – zbyt mocne słowo) i z niekłamanym sentymentem wspominam rok 1977, w którym ów utwór został nagrany, a jam narodzony. Pamięć mam przeca wyborną… Yazoo i "Happy People". Smacznego!

W sieci Dextera

2011-01-06T10:22:00.000Z

Na okoliczność braku telewizora jesteśmy – nie bójmy się tego słowa – opóźnieni w tym i owym. Dopiero teraz, za namową wuja Maćka, odkryliśmy Dextera. A jak już odkryliśmy, to nie możemy się z małżonką osobistą oderwać od tego serialu.

Dzienne minimum to dwa odcinki (choć był i jeden wieczór, kiedy to pochłonęliśmy tych odcinków aż pięć!). Właśnie zaczęliśmy trzecią serię subtelnych przygód patomorfologa ze słonecznego Miami. Ja, który na widok krwi, niemal mdleję (podkreślam niemal, w odróżnieniu od mojego papy, który na ten przykład, gdy 26 lat temu rozbiłem swe smukłe czoło o futrynę, na widok tryskającej krwi, padł bez chwili namysłu…) oglądam ów serial dzielnie i wytrwale. Zmiany, zmiany, zmiany.

Jak tak dalej pójdzie, to kupim se ze starowinką plazmę (pincet cali, a co!) i będziem oglądać, oglądać, oglądać. Oliwce trzeba będzie chyba naznosić więcej książek, co by dziecko się nie nudziło…

Idzie nowe!

2010-12-31T11:54:00.000Z

Hyc-myc i koniec. Oby ten Nowy Rok był równie dobry, jak ten, który właśnie żegnamy. Wszystkiego radosnego i oby w naszym życiu pojawiali się przede wszystkim tacy przyjaciele/kompani/kochanki/mężowie/żony/partnerzy jak ci, na załączonym tu dzisiaj ruchomym obrazku. Czego Szanownemu Państwu i sobie przy tak zwanej okazji z całego serca życzę. Do życia!

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-28T19:38:00.002Z

Pani nazywa się Julie Ann Baenziger i tworzy jednoosobowy – tak, tak – band pod nazwą Sea of Bees. No to z tegorocznej płyty „Songs for the Ravens” utwór 6 -
„Willis”. Smacznego!

Nie ma sprawiedliwości

2010-12-28T11:28:00.002Z

Kto niósł na barkach swych strudzonych choinkę? Kto miejsce na paczki obfite przygotował? Kto zaś owych prezentów otrzymał najwięcej? Tak, Szanowne Państwo zgadło bezbłędnie – panna Oliwa znowu skakała najwyżej.

Tradycyjnie już największą radość sprawiły jej książki. Tak się bowiem składa, że wszystko co ma literki, Oliwka pochłania z radością niekłamaną. Zwłaszcza jak ma literki w mowie Szekspira (Mickiewicz Adam popularnością, póki co, nie cieszy się żadną). Trudno nam w to uwierzyć, ale ostatnimi czasy 100-stronicowe historyjki wciąga ów mol w jeden wieczór! Dobrze, że bibliotekę mamy zaraz za rogiem…

Z zupełnie innej beczki – wczoraj wieczorową porą w naszym domu radości było co niemiara. Arsenal wygrał z Chelsea 3-1! Karaś, co to niebieskim kibicuje całym sercem i na mecze chodzi (wczoraj też pojechał na derby), łzę pewnie uronił niejedną. Trudno. Może sprawiedliwość jednak jest…

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-20T18:58:00.000Z

A u nas o tak...

Mrs. choinka

2010-12-20T08:47:00.009Z

W tym roku kupno świątecznego drzewka poszło nam niezwykle sprawnie. Może to za sprawą śniegu, który w momencie dokonywania zakupu zaczął sypać nad miastem Londyn z całą swą mocą? A może po prostu dlatego, że pani choinka wpadła nam wszystkim od razu w oko? Krótko mówiąc jest już pod naszym dachem: piękna, zielona i pachnąca lasem, dajmy na to, Sherwood.

Drzewo, rzecz oczywista, nieprzypadkowo jest tak słusznych rozmiarów. Pod jego rozłożystymi gałęziami musi się przeca zmieścić stos prezentów, które dla tak grzecznego chłopca jak ja, z całą pewnością już są pakowane na wielkie sanie. Nie ma obaw – dla panny Oliwy i małżonki osobistej nieco miejsca również przeznaczyłem.

A w ogóle to odrobinę wszyscy się smucimy, że święta tu, a nie tam. Wiadomo: rodzice, dziadkowie, siostry, najlepsze na świecie pierogi, trzaskające w kominku drewienka, śnieg po pachy, wspólne kolędowanie. O zmrożonej gorzkiej żołądkowej i wujku Tygrysie już nawet nie wspominam. Ech…

Szumią jodły na gór szczycie…

2010-12-15T09:18:00.002Z

… kocham disco ponad życie – śpiewali moi ulubieńcy w programie KOC. Dziś ową pieśń nuciłem i ja, bowiem tuż po lekcjach panna Oliwa ruszy w tany na szkolnej dyskotece.

Jak na troskliwego ojca przystało, pokazałem córce kilka podstawowych kroków, obrotów i podskoków. Oliwa nie podzielała jednak mojego tanecznego entuzjazmu; co więcej ośmieliła się nawet podważyć moje dyskotekowe umiejętności! Ach gdyby dziecko tylko wiedziało jak tymi gibkimi biodrami i kocimi ruchami czarowało się przed laty dziewczęta w rodzinnych stronach. Piękne to były czasy, oj piękne…

Co zaś się tyczy Komicznego Odcinka Cyklicznego to właśnie znalazłem w Internecie kilkanaście jego odcinków! Jakość dźwięku i obrazu może i nienajlepsza, ale za to jaka jakość humoru! No i kiedy człowiek porówna to sobie z tym, co obecnie serwuje TVP w dziecinie tzw. humoru no to, powiedzmy szczerze, skala porównawcza kończy się niebezpiecznie szybko.

Niedawno czytałem w „Zwierciadle” felieton Wojciecha Młynarskiego, który twierdzi, że telewizja publiczna zabiła kabaret. Te wszystkie masowe chałtury – kabaretony w Opolu, Kołobrzegu i dziesiątkach innych miast – serwują rozrywkową papkę trzeciej, a może i czwartej kategorii. Trudno z Młynarskim Wojciechem się nie zgodzić, zwłaszcza, gdy człowiek próbuje obejrzeć kabarety w TVP. Próbuje jest tu najwłaściwszym słowem, bo poza Andrzejem Poniedzielskim, Arturem Andrusem i Hrabi – których to artystów pokazuje się niewiele (zawyżają poziom, czy jak?) – nie ma na kogo patrzeć. O śmianiu się już nawet nie wspomnę.

No to może żarcik na koniec, co by nie było tak smutno:
Przychodzi baba z urwanym uchem do straganu, krew się leje, pryska naokoło:
- Pani mi da jeszcze jedną siatkę, bo mi się ucho urwało...

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-09T21:02:00.001Z

Pan nazywa się Devendra Banhart. No to może tyle ja. Proszę trzymać się mocno. Smacznego!

Niezwykła teoria Sylwii F.

2010-12-09T09:37:00.002Z

No i znowu problem z okiem lewym. Dla przypomnienia: W listopadzie 2008 r. (tak, tak – 2 lata temu!) wracałem z małżonką osobistą z koncertu zespołu HEY. W ów pamiętny wieczór nie wypiłem nawet jednego piwa, no i stało się. Odwodniony i wyczerpany spotkałem się z gałązką bliżej mi nieznanej rośliny. Roślina oko spenetrowała tak dokładnie, że do dziś mam z tym problem.

Od tego czasu trzykrotnie odwiedziłem tutejszy szpital okulistyczny; w ubiegłym roku byłem też u medyków w Polsce. Maści, kropelki i kilka miesięcy spokoju. Niestety oczko lewe lubi o sobie przypominać.

Przypominanie polega mniej więcej na tym, że budzi się człowiek ciemną nocą z okropnym bólem i jeszcze większym łzawieniem. Szlochałem noc jedną, drugą i trzecią. Piszczałem i podskakiwałem. W końcu – za namową polskiego doktora – wybrałem się do prywatnej kliniki.

Sympatyczny doktor przebadał mnie chyba wszystkim, co miał na stanie. Okazało się, że rogówka (najdelikatniejsza część ludzkiego ciała; posiada mnóstwo zakończeń bólowych – to dla tych, którzy myślą, że TataOliwki twardzielem nie jest! W zasadzie no nie jest…) nadal jest lekko uszkodzona. Przez 6 kolejnych tygodni muszę używać specjalnych mikstur. Jeśli to nie pomoże, czeka mnie półroczna współpraca ze specjalną soczewką. Jeśli i to nie naprawi, tego co naprawić powinno – laser. Mam jednak nadzieję, że na maści poprzestaniemy.

Czas zatem na tytułową teorię małżonki osobistej. Oko boli i łzawi, bo… piję za dużo alkoholu. Napoje procentowe powodują skoki ciśnienia tętniczego krwi, a że rogówka delikatna wielce, no to owe skoki dokuczają mi znacząco. Nieźle sobie wykombinowała, co nie? Pytam zatem pana medyka. Pan robi duże oczy (wiadomo, okulista), potem jeszcze większe i… wybucha śmiechem. „Masz Pan bardzo troskliwą żonę” – mówi. „Niestety, dla Pana na szczęście, alkohol nie ma tu nic do rzeczy”. Odetchnąłem z ulgą.

Małżonka osobista z diagnozą angielskiego lekarza nie może pogodzić się do dziś. Już zapowiada, że znajdzie mi takiego doktora, który nie tylko oko wyleczy, ale i potwierdzi prawdziwość jej teorii… No i weź tu człowieku nie kochaj takiej kobiety!

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-07T16:17:00.001Z

Berry, po prostu Berry. Nie żadna tam Halle Berry, ale urodziwa francuska szansonista, która śpiewa tak, że nie tylko Oskar będzie miał radosne sny. Tytułowy utwór z albumu „Mademoiselle”. Rok 2008, Smacznego!

Bonjour Monsieur Oskar!

2010-12-07T10:41:00.007Z

No i jest! Kto? Ano kolejny członek naszej emigracyjnej kompanii.

Powiedzmy to wprost: Oskarowi zbytnio się nie spieszyło. Nie dość, że posiedział u mamy Asi nieco dłużej niż powinien, to jeszcze potem za żadną cholerę wygodnego lokum opuścić nie chciał. Oszczędzę Szanownemu Państwu szczegółów, ale lekko nie było. Oj nie było.

Najważniejsze, że Oskar jest już z nami. Matka Polka wniebowzięta, Tata Francuz oszołomiony. Oliwa stwierdziła, że jest słodki, a małżonka osobista uśmiechała się i piszczała z zachwytu. Czyżby w końcu się złamała, przełamała, zdecydowała? Czyżby pojawienie się Oskara było szansą dla dalekosiężnych i – jakby niebyło – obfitych planów TatyOliwki? Nie tracę nadziei i na posterunku wiernie czuwam…

PS. Prawda, że małżonka osobista z niemowlęciem na rękach wygląda więcej niż uroczo?

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-06T20:06:00.001Z

Na skołatane nerwy nic tak nie pomaga, jak dwa łyki wybornej muzyki. Zajrzyjmy więc dzisiaj do słonecznej Australii i tam wsłuchajmy się w psychodeliczno-rockowy eliksir formacji Tame Impala. Aż trudno w to uwierzyć, ale czwórka młodzieńców z Antypodów dopiero w tym roku nagrała swój pierwszy album zatytułowany „Innerspeaker”. Z tego właśnie wydawnictwa niechaj zabrzmi nam donośnie utwór „Half Full Glass Of Wine”. Słuchać głośno, nawet bardzo. Smacznego!

Wielki D.

2010-12-06T09:56:00.001Z

Jakiś baran, tudzież oślica ukradł z mojego wirtualnego pamiętniczka zdjęcie panny Oliwy i z kretyńskim komentarzem umieścił na demotywatorach. Oj działo się, działo.

Najpierw zaalarmował mnie Pan Marek. Potem Asia no i kolega Akustyk. Ba, z zasypanej śniegiem Holandii zadzwoniła nawet wzburzona szwagierka. Krew zagotowała się również w żyłach siostry osobistej. O reakcji małżonki nawet już nie wspominam…

Napisałem więc do administratora strony nie tyle jako autor skradzionej fotki, ile – nie bójmy się tego słowa – wkurwiony zaistniałą sytuacją ojciec panny Oliwki. Rychło otrzymałem odpowiedź: „Witam. Usunięte. Wielki Demotywator”.

Dobrze, że tak szybko. Złość minęła, choć przyznam uczciwie klapsa łobuzowi sprawiłbym i dziś.

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-03T18:57:00.003Z

Wiele bym dał, oj wiele, żeby móc tego Artystę posłuchać na żywo. W Londynie bywa rzadko, a jak już bywa, to bilety rozchodzą się w tak zwany mig. Może w przyszłym roku będę miał nieco więcej szczęścia? Póki co, na otarcie łez, coś z ostatniej płyty. Antony and the Johnsons i kompozycja „Salt Silver Oxygen”. Rok 2010, Smacznego!

Na tapczanie siedzi leń

2010-12-03T10:28:00.000Z

Godzina 9 rano, a Oliwa nadal wygrzewa się w swoim łożu. Cóż to oznacza? Ano to, że leniuchowania ciąg dalszy, dokładnie dzień trzeci.

Małżonka osobista wczesnym rankiem pomknęła znowu do herbaciano-kawowej pracy. Jak zwykle wykorzystała to panna O., która wgramoliła się do naszego łóżka i z błogim uśmiechem oznajmiła: „Och, jak dobrze sobie poleniuchować”. Pewnie, że dobrze! Czego i Szanownemu Państwu też czasami (pamiętając, że co za dużo, to niezdrowo) życzymy.

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-02T16:12:00.002Z

Krótko, trzy słowa: Pustki, „Lugola”, Uwielbiam!

Śnieg i cebula

2010-12-02T09:38:00.002Z

Rozpaczy ciąg dalszy. Szkoła panny Oliwki zabita dechami na dobre więc Szanowne Państwo samo rozumie ile smutku w tych dniach w naszym domu.

Rozmawiałem właśnie z małżonką osobistą, która dzielnie przebija się do pracy. Pociągi nie jeżdżą więc jedyna nadzieja w autobusie czerwonym. No to mknie ów pojazd 5 mil na godzinę, ślizgając się tu i ówdzie. Szalony!

Podczas wczorajszej konsumpcji zupy pomidorowej – nie muszę chyba dodawać, że pysznej jak mało gdzie – Oliwka, która warzywa uwielbia zasadniczo wszystkie z poważną miną oznajmiła co następuje: „Tato, dzisiaj nie będę jadała cebuli, bo pada śnieg. Jak jest śnieg, to cebula mi nie smakuje”.

Gdyby kobieta przestała być zagadką, świat stałby się nudny…

A na załączonym obrazku: poranne włosów rozczesywanie. Rosną, oj rosną. Podobnie jak ich dumna właścicielka.

Dźwięki na dobrą noc

2010-12-01T16:55:00.001Z

Pogoda jaka jest każdy widzi. No to może coś adekwatnego do tego, co za oknem? (zwłaszcza oknem krajowym, biało-czerwonym). Ach, cóż to był za program! KOC, czyli Komiczny Odcinek Cykliczny, a w nim m.in. Kuchnia Pełna Niespodzianek, Ze wspomnień dyrektora cyrku, no i oczywiście Dyszcz, czyli Dyskoteka Szarego Człowieka. Do dziś to, co robili wówczas Sławomir Szczęśniak i Grzegorz Wasowski uchodzi w naszym domu za klasykę rozrywki pysznej i wybornej. Lata mijają, ale nadal bawię się przy tych dźwiękach zasadniczo znakomicie. Czego i Państwu z całego serca życzę. „Pada śnieg”, rok 1996. Smacznego!

Zima, zima, zima...

2010-12-01T11:17:00.003Z

W mieście Londyn temperatura w okolicach zera, na ulicach 2, no może 3 centymetry śniegu. Jednym słowem – kataklizm!

Na okoliczność owej jakże srogiej zimy zajęcia w szkole panny Oliwy skrócono wczoraj o całą godzinę. Dziś zaś szkołę po prostu zamknięto. Z mrozem i śnieżycą nie ma przeca żartów!

Wiadomość o zamkniętej szkole Oliwka przyjęła z radością niekłamaną (nie to co jej papa przed laty wielu, kiedy to zamknięciu szkoły towarzyszył szloch, płacz i włosów wyrywanie…).

Zjedliśmy więc już pyszne ciacho z jabłkami i cynamonem, potem zabieramy się za przygotowanie pomidorówki. No i jeszcze obejrzymy sobie kolejny odcinek naszego ulubionego „Life” Davida Attenborough. Dziś z pokładu naszego domowego batyskafu przyjrzymy się m.in. kałamarnicom, rozgwiazdom i ośmiornicom. Cała naprzód ku nowej przygodzie!

Na załączonym obrazku: zrozpaczona Oliwka z dala od szkolnych murów…

Dźwięki na dobrą noc

2010-11-30T16:50:00.001Z

Za oknem śnieg więc w naszej kuchni muzycznych uniesień coś na rozgrzanie. Skoro rozgrzanie, to Brazylia. Skoro zaś Brazylia, to Elis Regina. No i w końcu skoro aura jak najbardziej zimowa, to jeszcze Święty Mikołaj (alias Hermeto Pascal) we własnej osobie na klawiszach daje tak, że rozpływa się nie tylko śnieg… Smacznego!

Emigranty nie gęsi, też swój śnieg mają…

2010-11-30T10:10:00.003Z

Oliwka zerknęła przez okno, pisnęła (czyt. wrzasnęła), podskoczyła do góry. Krótko mówiąc sypnęło dziś i u nas!

Tak, wiem. Tutejszy śnieg, w porównaniu z tym krajowym to żaden śnieg. Krajowy bardziej biały, bardziej puszysty, bardziej śnieżny. Cóż, nie można mieć jednak wszystkiego. Póki co cieszymy się tym, co mamy. Zwłaszcza, że za chwilę owego produktu śnieżnopodobnego już pewnie nie będzie. Nie to co w kraju…

Jeśli już mowa o kraju, to właśnie dostałem opieprz od Państwa Rodziców. Otóż Krystyna wraz z Aleksandrem drogą zakupu nabyli właśnie komputer osobisty. Nie dość, że kupili to jeszcze na kurs komputerowy zaczęli uczęszczać! No i tym oto sposobem weszli na ów zakurzony już nieco blog, no i zaczęło się. Mam zatem zakasać rękawy i zamiast odśnieżać przydomowy chodnik wirtualny pamiętniczek do życia przywrócić i to chyżo! Żądanie Pani Matki rzecz święta więc oto i jestem i być zamierzam nadal.

A na tak zwanym marginesie zapytuję: czy ujawnione właśnie na WikiLeaks depesze amerykańskiej dyplomacji mają jakiś związek z Aleksandrem F.? Czy to przypadek, że Aleksander F. w tym samym czasie a/ kupił komputer, b/ rozpoczął intensywny kurs? Niczego, rzecz jasna nie sugeruję, ale…

A na załączonym obrazku widok z naszego okna. Zima, jak daję słowo!

Małe jest piękne…

2010-10-20T13:56:00.001+01:00

Ze Szczotką i Marcinem wybrałem się wczoraj na koncert Małych Instrumentów oraz Pierra Bastiena, francuskiego Pomysłowego Dobromira w dziedzinie konstruowania muzycznych urządzeń wszelakich.

Co ja dużo będę pisał (zresztą – jak widać po moim wirtualnym pamiętniczku – ostatnio słabo, słabiuteńko) było tak, jak śpiewał Miecio Szcześniak w „Kingsajz”: Małe jest piękne! Zresztą niech Państwo przekona się samo.

PS. Spieszę dodać, że na koncert wybrałem się ultranowoczesnym pojazdem mechanicznym drogą zakupu nabytym przez Marcina. Pojazd taki, że jak pisnąłem tylko, że zimno nieco, kolega M. włączył w moim przepastnym foteliku grzałki, kaloryfery, piekarniki i cholera wie co tam jeszcze. Pisnąłem ponownie. Tym razem lekko przypalony. Czego to ludzie nie wymyślą, panie!

Dla dzieci o mocnych nerwach

2010-09-29T19:02:00.002+01:00

Artur Andrus, jeden z moich ulubionych rozśmieszaczy, zapytał kiedyś swoich radiosłuchaczy o to, czym (albo kim) byli straszeni w dzieciństwie.

Tata TatyOliwki miał w zwyczaju straszyć mnie i moją siostrę… siedzibą PZPR. Ilekroć przechodziliśmy w okolicach białego domku (a wracając z przedszkola przechodziliśmy pięć dni w tygodniu), papcio kazał nam chować cukierki. Owego żarciku (dziś piszę „żarcik”, ale wtedy to był przeca koszmar, starach i rozpacz) szczególnie nie lubiła nasza mama, która obawiała się, że historię o „smutnych panach zabierających słodkości” zaniesiemy do naszej placówki wychowawczej. Czy zanieśliśmy? Tatko za karatami nie był, więc chyba jednak nie.

Panna Oliwka – póki co – straszona nie jest. Pomysłów nam brak, czy jak?

A u Andrusa Artura bardzo spodobała mi się historia pewnej pani z Bydgoszczy („Do Bydgoszczy będę jeździł!"), której mama starszyła ją i jej siostry mówiąc „idzie grupa VOX”…

Ratunku!

Łza w oku, a w zasadzie dwóch

2010-09-23T13:17:00.001+01:00

Tak, wiem zaniedbuję okropnie swój internetowy kajecik. Na ale dziś nie o tym.
W tygodniku „Przekrój” znalazłem właśnie zdjęcia kina „Helios”. To właśnie tu spędziłem 8 pięknych lat swojego życia. Któż zliczy dziś wszystkie obejrzane filmy, przedarte bilety, no i romantyczne wieczory na dachu rzeczonego przybytku? O innych historiach (jak zawsze – mrożących krew w żyłach) może innym razem…

Niech Państwo cieszy się razem ze mną:
http://www.przekroj.pl/galerie_fotogalerie_galeria.html?galg_id=1478

Szczęśliwa Siódemka

2010-08-13T08:41:00.000+01:00

Na załączonym obrazku panna Oliwa radosnym krokiem wkracza w czwartą wiosnę swojego życia. To było trzy lata temu. Znaczy się dziś, 13 sierpnia Oliwa świętuje swoje siódme urodziny! Jak ten czas zapie…, pędzi, och jak pędzi.

Oliwa w Polsce, my w mieście Londyn. Jakoś pusto, jakoś smutno, jakoś trochę nijako. Inna sprawa, że babcia Krysia, jak to babcia Krysia, przygotowała na dzisiaj moc atrakcji wszelakich. Będzie impreza, będzie spora załoga grudziądzkich kumpli i kumpelek, będą tańce, hulanki, swawole.

3 września (dopiero!) Oliwa wraca nad Tamizę. Wtedy zostanie należycie uściskana i radośnie podrzucana. Dziś tylko przez telefon. Życie.

Dźwięki na przebudzenie piszącego

2010-07-05T16:23:00.000+01:00

Żyję, mam się dobrze, pracuję. Patrząc jednak na pajęczyny, którymi obrósł mój wirtualny kajecik, należałoby także dodać, że leniuchuję. Siły blogowe mnie jakoś ostatnio opuściły i choć dzieje się doprawdy wiele, z dzieleniem się jakoś niespecjalnie mi wychodzi. Mam nadzieję, że rychło się to odmieni.

Póki co pioseneczka radosna, która ostatnimi czasy nie opuszcza mnie ani przez chwilę. Stornoway z miasta Oxford i „Zorbing”. Smacznego!

Z domowego kurnika

2010-05-13T09:57:00.003+01:00

Panna Oliwka wystąpiła właśnie na deskach szkolnego teatru. Megaprodukcja „Mała czerwona kura” wzbudziła niekłamany zachwyt recenzentów wpływowych magazynów. Publiczność szalała, nieletni kawalerowie wzdychali, TataOliwki pierś dumnie prężył.

Telefony dosłownie się urywają. Dzwonią dyrektorzy teatrów, przedstawiciele uznanych impresariatów, agenci z East Endu. Oliwa, jako Mała czerwona kura dała z siebie dosłownie wszystko. Ziarnka dziobała, kuperkiem kręciła, pazurkiem radośnie skrobała. Bravo bravissimo!

No co ja, biedy miś, mogę? Fronczewskiego chcą ze mnie zrobić! Znaczy z niej. W roli koguta czuję się wybornie…

Dźwięki na dobrą noc

2010-05-10T19:18:00.001+01:00

Swoje 50 urodziny świętuje dzisiaj pan Paul Hewson, znany nam jako Bono. W naszej kuchni muzycznych smakołyków pieśń, którą z pewnością zapamiętam do końca życia. A wszystko za sprawą klasy I b, znaczy się klasy, w której w zamierzchłej przeszłości TataOliwki naukę pobierał (a przynajmniej pobierać próbował).

Otóż klasa I b razu pewnego wystawiła własną wersję utworu „Numb” zespołu U2 właśnie. Wersja bardzo podobna, do tej, którą Szanowne Państwo za chwilę tu zobaczy. Mała różnica jest jednak taka, że 17 lat temu w auli I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego po pysku dostałem ja, nie The Edge. Sto lat!

Pyszny początek!

2010-05-10T12:28:00.002+01:00

No i stało! Oliwkowa Wytwórnia Fotografii Ślubnej wykonała zlecenie nr 1. Od soboty, 8 maja już nic nie będzie takie same (takie samo?).

Powiem tak: nie mogliśmy wymarzyć sobie lepszego początku. Fantastyczna Para Młoda, sympatyczni goście, wyborny didżej, co to pił więcej niż Smok Wawelski i grał tak, że nóżki same na parkiet niosły. A jeśli do tego dorzucimy jeszcze pewne ponętne dziewcze, które mojego fotograficznego partnera uwodziła dość bezpośrednio („Ooo, jaki masz ładny obiektyw”, „A może jedno zdjęcie bez tej bluzeczki?”), wyborne jedzenie (mama Panny Młodej: „No zostawcie już te aparaty i zabierajcie się do jedzenia”; John, Pan Młody: „Starczy, starczy. Tam jest bar”; Katharine, Panna Młoda: „Co by Wam tu jeszcze przynieść?”) i pewnego wujka, przy którym John Travolta w „Gorączce Sobotniej Nocy” to początkujący fordanser, mamy częściowy obraz tego, jak było.

Ach, gdyby wszyscy klienci Oliwkowej Wytwórni Fotografii Ślubnej byli tacy, jak Katherine i John…

No to, do pracy. Trzeba wybrać najlepsze fotki i przygotować album.

Śniadanie na trawie

2010-05-05T11:21:00.019+01:00

W mieście Londyn świeci słońce. Nie oznacza to jednak, że jest ciepło, bo nie jest. A jeszcze tak niedawno pogoda była więcej niż wyborna. Zwłaszcza wtedy, kiedy wesołą kompaniją wybraliśmy się na radosne piknikowanie.

Na małą chwilę wpadł nad Tamizę nawet nasz ukochany Radzias. Przyleciał na koncert niemieckich elektroników, co to dźwięki wydają zasadniczo zagadkowe. No i przy tak zwanej okazji wpadł w swoim wystrzałowym obuwiu na naszą lokalną górkę, co by piwka zimnego się napić i powspominać jak to drzewiej bywało.

Sekcja sportowa – bo i taka w naszej rodzinie występuje – ubrana w kostiumy drużyn wszelakich uganiała się za taką okrągłą kulką wydając przy tym radosne okrzyki (sekcja nie kulka). Biegali, sapali, o napoje regenerujące upraszali się bezustannie. Że niby sport, to zdrowie? Nie z TatąOliwki takie numery!

Narzeczona para…

2010-04-28T14:38:00.007+01:00

...Jacek i Barbara! – darłem się jako pacholę przed laty wielu. Nigdy mi wówczas do głowy nie przyszło (bo i jak przyjść mogło?), że dwadzieściakilka lat później będę takie właśnie pary obfotografowywał, i to obfotografowywał w kraju zasadniczo innym.

Młodzi, piękni i zdolni, czyli nieokiełznany duet GreenOliveWedding szykuje się właśnie do swojego pierwszego ślubu (żeby nie było – nie naszego wspólnego, bo te mamy już przeca za sobą). Na dobry początek Katherine i John.

W naszej skromnej wytwórni fotografii ślubnej proponujemy bezpłatną sesję narzeczeńską. Jest czas by się nieco lepiej poznać, by pokazać jak pracujemy (albo przynajmniej jak pracować próbujemy), no i po trzecie, by zakochani (chcę wierzyć, że tylko tacy będą do nas trafiać) zobaczyli, że fajne z nas chłopaki.

Wybraliśmy się więc na spacer i oto garść tego, cośmy na tym spacerze upolowali.

Zmiany, zmiany, zmiany…

2010-04-19T13:03:00.002+01:00

Nowe mieszkanko, nowy widok z okna, nowe kolory (Oliwki pokój fioletowy, przedpokój pomarańczowy, nasz zielony), nowy dostawca Internetu (w końcu!), nowy aparat (jeszcze w drodze), nowe ubytki w zębach…

Cisza pod Ambasadą

2010-04-16T14:40:00.011+01:00

Kino na dobry dzień

2010-03-25T14:15:00.000Z

Uprzejmie przepraszam za pamiętniczka zaniedbywanie. Wiele się ostatnio dzieje, stąd owa cisza. Wkrótce się przeprowadzamy więc niebawem wszystko powinno wrócić do tak zwanej normy. Za oknem deszcz, to może coś na poprawienie nastrojów. Krótko acz przyjemnie. Smacznego!

Dźwięki na dobrą noc

2010-03-18T18:01:00.000Z

W mieście Warszawa rozpoczyna się jutro Francophonic Festival. Jedną z gwiazd tegorocznej edycji będzie Rokia Traore. Usłyszałem ją dzisiaj w Trójce i… padłem z zachwytu. A jak się już z dywanu zebrałem postanowiłem z Szanownym Państwem owym zachwytem podzielić się nieco. Pieśń „Dounia” z albumu „Tchamantche”. Rok 2008. Smacznego!

Nie ma takiego numer(k)u...

2010-03-16T22:04:00.001Z

Dźwięki na dobrą noc

2010-03-11T17:27:00.001Z

Wiadomo nie od dziś, że na skołatane nerwy najlepsza jest muzyka (Muzyka łagodzi obyczaje, czy jakoś tak…). Już za chwilę, już za momencik (5 kwietnia) pojawi się album nowego projektu pana Jóna Thora Birgissona z zespołu Sigur Ros. W oczekiwaniu na płytę, drogą zakupu nabyłem właśnie bilety na majowy koncert pana Jóna. Czy będzie równie pysznie, jak na występie Sigur Ros w listopadzie roku 2008? Zobaczymy. Póki co w naszej kuchni muzycznych uniesień kompozycja „Boy Lilikoi” z płyty „Go”. Rok 2010. Smacznego!

Czerwony jak cegła

2010-03-11T10:56:00.003Z

A było to tak. Czekałem właśnie na autobus kiedy podeszło do mnie wyrośnięte nieco dziecko. Wyrośnięte dziecko trzymało w swoich wyrośniętych dłoniach pieniądze, za które właśnie ja drogą zakupu miałem nabyć paczkę papierosów. Jak na troskliwego ojca przystało spojrzałem na wyrośnięte dziecko z politowaniem i stanowczo współpracy odmówiłem. Po naszemu: Paszoł won!

Wyrośnięte dziecko podchodziło więc do kolejnych osób. Ludzie odmawiali, ale w końcu znalazł się jakiś baran co poszedł i fajki kupił.

Wyrośnięte dziecko z papierosem w ustach zaczęło wykonywać w moim kierunku dziwne gesty. Jakiś środkowy paluszek się pojawił, jakieś brzydkie słówka. Cóż, przyznam uczciwie, dałem się sprowokować. Podszedłem więc do wyrośniętego dziecka, które tym bliskim spotkaniem nie było zbytnio zdziwione. Grymas zaskoczenia pojawił się dopiero, kiedy nerw puścił mi zupełnie i wyrośnięte dziecko pchnąłem raz i drugi. Po naszemu: Idźże stąd łobuzie jeden!

Wróciłem na przystanek. Po chwili ludzie wokół mnie zaczęli pierzchać w nieznane. Oto bowiem powróciło wyrośnięte dziecko z wielką cegłą w wyrośniętej dłoni. Wyrośnięte dziecko zaczęło krzyczeć, podskakiwać i mówić do mnie wyrazy tak brzydkie, że, Państwo raczy wybaczyć, nie śmiem ich nawet powtórzyć.

Nerw puścił mi zupełnie. Czerwona cegła podziałała na mnie jak czerwona płachta na byka. Stary dziad, a tak się zezłościł. Ściągnąłem plecak, podwinąłem rękawy (widziałem na zagranicznych filmach, że tak się robi) i krok jeden w kierunku wyrośniętego dziecka poczyniłem. Wyrośnięte dziecko zgłupiało, cegłę odrzuciło i – nazwijmy rzecz po imieniu – spierdoliło dość szybciutko.

Małżonka osobista się zdenerwowała, że nie odpuściłem i na szwank naraziłem swojej urody cudne lico. Powiem tak: nerw wziął górę nad zdrowym rozsądkiem. Z drugiej jednak strony nie można dać się zwariować! Nie będzie wyrośnięte dziecko z cegłą na obywatela wyskakiwało. Na pohybel murarzom!

Lis, lis kury gryzł

2010-03-06T17:29:00.001Z

Z milionów nici, trudno. Może następnym razem? Na otarcie łez pozostało mi/nam kino. Było, jak to w kinie, pysznie (obowiązkowy popcorn dla panny Oliwy plus pudełko orzeszków w czekoladzie). A film, jak mawiał Artysta, dla mnie bomba!!!

Dźwięki na dobrą noc

2010-03-05T19:05:00.000Z

Pyszna pieśń, pyszny film, pyszna przed TatąOliwki przyszłość!

Miliony w zasięgu ręki!

2010-03-05T17:41:00.003Z

I to w zasadzie byłoby na tyle. Trochę smutno i ciężko z Szanownym Państwem się rozstawać, no ale z mając w kieszeni dwadzieścia dwa i pół miliona amerykańskich dolarów planuję poczynić dość zasadnicze zmiany w moim życiu. Jest na ten przykład kilka pubów w mieście Londyn, w których jeszcze nie byłem… To na początek.

Krótko mówiąc otrzymałem dzisiaj niezwykle ważną i jakże radosną depeszę mailową:

I am Mr. Vincent Cheng Hoi Chuen, GBS, JP Chairman of the Hong Kong and
Shanghai Banking Corporation Limited.i have a business proposal of Twenty Two million Five Hundred Thousand United State Dollars only for you to transact with me from my bank to your country.

All confirmable documents to back up the claims will be made available to you
prior to your acceptance and as soon as I receive your return mail Via my email
address:choi_chu606@yahoo.co.jp and I will let you know what is required of you.

Your earliest response to this letter will be appreciated.

Best Regards,
Mr. Vincent Cheng

Tyle pan Vincent. No to wespół z Tewje Mleczarzem zanućmy wszyscy wraz: If I were a rich man, Yubby dibby dibby dibby dibby dibby dibby dum...

Oliwka, pakuj dziewucho walizki!!!

Dźwięki na dobrą noc

2010-03-04T14:58:00.000Z

Choć urodzona w Bratysławie, Hana Hegerová nazywana bywa „Piaf z Pragi”.
Mimo swoich 79 lat nadal ochoczo występuje na koncertach, na których śpiewa kompozycje z repertuaru m.in. Charlesa Aznavoura, Jacquesa Brela, Kurta Weilla. W naszej kuchni muzycznych niespodzianek wielka pieśń wielkiej Edith Piaf w pysznej aranżacji naszej dzisiejszej bohaterki. Smacznego!

Zina z nami, blogerami

2010-03-04T10:00:00.009Z

No i stało się. Do grona pogodnych ekshibicjonistów dołączyła właśnie pogodna Zina. No co ja dużo będę pisał, jak na ukrytego czechofila i zakamuflowanego miłośnika historyjek obrazkowych – zapraszam gorąco. O właśnie tutaj znajdziecie PURPLE MOON Smacznego!

Dźwięki na dobrą noc

2010-03-03T22:27:00.003Z

Dostałem niedawno album Tomasza Stańko z kompozycjami Krzysztofa Komedy właśnie, „Litania – Music of Krzysztof Komeda” z roku 1997. Na dobranoc, jak to na dobranoc, kołysanka urody cudnej – „Sleep Safe and Warm”. Smacznego!

Uczta kinomana

2010-03-03T09:26:00.003Z

Współczesne kino polskie, retrospektywy mistrzów, wyjątkowy koncert Tomasza Stańko, a także wystawy plakatu oraz liczne spotkania z twórcami współczesnej polskiej kinematografii. Kinotekę czas zacząć!

Już jutro nastąpi oficjalne otwarcie 8. Festiwalu Filmów Polskich Kinoteka. Tegoroczna edycja potrwa aż do 13 kwietnia. W tym czasie w 10 londyńskich kinach (Riverside Studios, BFI Southbank, Empire Leicester Square, Prince Charles Cinema, Barbican, Tricycle Cinema, West London Synagogue, Roxy Bar, Imperial War Museum oraz Tate Modern) wyświetlonych zostanie kilkadziesiąt filmów.

Kolejny raz odbędą się specjalne projekcje w synagodze. Instytut Kultury Polskiej wspólnie z The Spiro Ark w West London Synagogue zaprezentują znakomity dokument pt. „Po-Lin. Okruchy Pamięci”. Reżyserka filmu, Jolanta Dylewska korzystając z unikalnych archiwaliów pokazała świat, którego już nie ma: przedwojenną Polskę, w której dwie kultury: żydowska i polska, współistniały ściana w ścianę; chata w chatę; miasteczko obok miasteczka. W tym samym miejscu widzowie zobaczą także amerykański film fabularny „Dzieci Ireny Sendlerowej”.

Podczas tegorocznej Kinoteki organizatorzy przygotowali także niezwykłe wydarzenie muzyczno-filmowe poświęcone pamięci Krzysztofa Komedy. 27 marca w Barbicanie wystąpi jeden z najwybitniejszych trębaczy Tomasz Stańko, który przed laty grał z Komedą, nagrywał większość tego, co Komeda skomponował i zrealizował w Polsce dla filmu. Koncert poprzedzi światowa premiera najnowszego filmu Braci Quay pt. „Maska”, którego scenariusz powstał na podstawie opowiadania Stanisława Lema. Oto co na początek. Smacznego!

4 marca godz. 19.00, Riverside Studios
„Kinematograf” (reż.: Tomasz Bagiński/2009/12min.) – Ten dwunastominutowy film jest adaptacją komiksowego albumu „Monochrom” autorstwa Mateusza Skutnika.

„Rewers” (reż.: Borys Lankosz/2009/101min.) – Zwycięzca ubiegłorocznego XXXIV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Chwalona przez krytyków, czarna komedia o relacjach międzypokoleniowych trójki kobiet żyjących w czasach stalinizmu w Polsce.
Po seansie spotkanie z reżyserem, Borysem Lankoszem oraz producentem filmu, Jerzym Kapuścińskim.

5 marca godz. 18.15, Riverside Studios
„Hanoi-Warszawa” (reż.: Katarzyna Klimkiewicz/2009/30 min.) – Młoda Wietnamka Mai Anh przedostaje się do Polski przez zieloną granicę. Teraz musi już tylko dostać się do Warszawy. Tam czeka na nią narzeczony, tam czeka ją lepsze życie, tam spełnią się jej marzenia…

„Moja krew” (reż.: Marcin Wrona/2009/91 min.) – Igor, samotny, zawodowy bokser, ciągle rokujący nadzieje na sukces, odnosi ciężkie obrażenia po ostatniej walce. Nie może się pogodzić z faktem zakończenia kariery.

godz. 20.45, Riverside Studios
„Historia o braku samochodu” (reż.: Grzegorz Jaroszuk/2009/12min.) – Na początku jest głośno, potem cicho. Film o dziwnej rodzinie.

„Zero” (reż.: Paweł Borowski/2009/110min.) – To opowieść o miłości i nienawiści, o zdradzających i zdradzanych, o przemocy i seksie oraz o zaskakujących tajemnicach, które poznamy w trakcie jednej przedziwnej doby. Wprawiona w ruch machina nieodwracalnie zmieni życie bohaterów. Czy rzeczywiście nieodwracalnie?

6 marca godz. 16.20, Riverside Studios
„Rozbijemy zabawę”, „Dwaj ludzie z szafą” ,”Gdy spadają anioły, „Ssaki” – zestaw czterech etiud filmowych Romana Polańskiego zrealizowanych w latach 1957-1961

„Roman Polański: Ścigany i pożądany” (reż.: Marina Zenovich/2009/99 min.) – Kontrowersyjny dokument starający się rzetelnie przedstawić kulisy głośnego seks-skandalu z udziałem Romana Polańskiego.

godz. 18.10, Riverside Studios
„Operacja Dunaj” (reż.: Jacek Głąb/2009/104min.) – W sierpniu 1968 roku, podczas inwazji (zdaniem niektórych „przyjacielskiej” interwencji) wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację zaginęła „Biedroneczka” – wysłużony polski czołg. To wydarzyło się naprawdę. Dalsze zabawne losy bohaterów filmu nie mają już żadnego przełożenia w faktach.

godz. 20.20, Riverside Studios
„Wszystko co kocham” (reż.: Jacek Borcuch/2009/95min.) – Historia grupy przyjaciół, którzy wypełnioną muzyką młodość przeżywają na polskim wybrzeżu. W tle przetacza się Wielka Historia…
Po seansie spotkanie z reżyserem, Jackiem Borcuchem.

7 marca godz. 14.00, Barbican
„Nóż w wodzie” (reż.: Roman Polański/1961/ 101min.) – debiut fabularny Romana Polańskiego, zarazem jedyny jego film pełnometrażowy nakręcony w Polsce. Jego premiera w marcu 1962 r. wywołała skrajnie przeciwne reakcje krytyki i wściekłość ówczesnego I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki.

godz. 14.00, Riverside Studios
„Jeszcze nie wieczór” (reż.: Jacek Bławut/2009/96min.) – Film o miłości, przemijaniu i aktorach – ich ekscentryczności, marzeniach zagrania jeszcze jednej, może już ostatniej wielkiej roli.

godz. 16.00, Riverside Studios
„Rysa” (reż.: Michał Rosa/2008/86min.) – Poruszająca psychodrama rodzinna nawiązująca klimatem do filmów Ingmara Bergmana. Joanna i Jan są kochającym małżeństwem z wieloletnim stażem. Pewnego dnia Joanna dostaje od „życzliwego nieznajomego” informacje o rzekomej podłości, której dopuścił się w przeszłości jej mąż. Niepotwierdzone podejrzenia stopniowo kładą się cieniem na ich związku.

„Enen” (reż.: Feliks Falk/2009/100min.) – Film opowiada historię lekarza szpitala psychiatrycznego, który odkrywa, że wśród jego pacjentów znajduje się człowiek cierpiący na amnezje i nie posiadający historii choroby. Lekarz przenosi go do swojego domu i samodzielnie poddaje terapii.
Po seansie spotkanie z reżyserem, Feliksem Falkiem

godz. 20.40, Riverside Studios
„Poste restante” (reż.: Marcel Łoziński/2009/14min.) – Krótkometrażowy dokument opowiadający o losach jednego z miliona listów, które co roku trafiają do Urzędu Przesyłek Niedoręczalnych w Koluszkach, skreślonego dziecięcą ręką, zaadresowanego do Pana Boga.

„Tatarak” (reż.: Andrzej Wajda/2009/85 min.) – Historia starzejącej się, doświadczonej życiem i schorowanej doktorowej Marty borykającej się z nudą i wspomnieniami. Żyje ze swym mężem w małym miasteczku. Przypadek sprawi, że przypomni sobie, czym jest miłość, a nawet fizyczna fascynacja.

8 marca godz. 19.00, Empire Leicester Square
„Woja polsko-ruska” (reż.: Xawery Żuławski/2009/108min.) – Ekranizacja książki Doroty Masłowskiej „Wojna polsko-ruska pod flagą biało-czerwoną”. Jest to pierwsza polska powieść dresiarska. W głównej warstwie narracyjnej opowiada o przygodach dresiarza Silnego z pięcioma kolejnymi dziewczętami. Jednocześnie stanowi nadrealistyczną alegorię polskiej tożsamości narodowej w rzeczywistości małego miasta w województwie pomorskim.
Po seansie spotkanie z reżyserem, Xawerym Żuławskim

9 marca godz. 20.45, BFI Southbank
„Galerianki” (reż.: Katarzyna Rosłaniec/2009/85min.) – Galerie handlowe, współczesne świątynie konsumpcji, kolorowe wystawy, błyszcząca biżuteria, drogie kosmetyki i najmodniejsze ciuchy. W takich miejscach Milena i jej przyjaciółki spędzają wolny czas. Za zakupy płacą im bogaci mężczyźni, którzy w zamian za seks obdarowują nastolatki upominkami…
Po seansie spotkanie z reżyserką, Katarzyną Rosłaniec

13 marca godz. 15.30, Barbican
„Dziecko Rosemary” (reż.: Roman Polański/1968/ 136min.) – Zdaniem wielu krytyków i widzów, to jeden z najlepszych horrorów w historii kina. Brawurowa adaptacja bestsellerowej powieści Iry Levina o kochającym się małżeństwie z Nowego Jorku, które oczekuje narodzin swego pierwszego dziecka. Jak każda przyszła matka, Rosemary przeżywa uczuciowy zamęt; radość przemieszaną z lękiem i niepewnością. Jej mąż, ambitny, ale niedoceniony aktor, zawiera pakt z diabłem dzięki któremu pragnie odmienić swój los...

O wyższości komentatorów radiowych…

2010-02-28T09:51:00.007Z

… czyli dwa złote medale w Vancouver (pierwszy dla pani Justyny, drugi dla pana Tomka).

Rycerzyk

2010-02-24T10:30:00.002Z

Nożyce plus fryzjerskie umiejętności Ciotki Oli (o sprawnych i nietrzęsących się dłoniach nie ma co nawet wspominać) sprawiły, że Matysia ma nową ksywkę: Rycerzyk.

Dźwięki na dobrą noc

2010-02-23T15:19:00.001Z

Nasza kuchnia muzycznych rarytasów, w zaistniałej sytuacji nic innego zaserwować nie mogła… Smacznego!

Wesołe jest życie...

2010-02-23T11:20:00.004Z

Powiedzmy to wprost: Ciotka Ola dzierlatką już nie jest. Ruchy jakby wolniejsze i mniej pewne. Czasami skrzyknie coś w kości, czasami o czymś zapomni. No cóż, natury oszukać się nie da.

Lekko przygarbieni, markotni i zgorzkniali zasiedliśmy więc przy domowym stole, by przy ziołowych naparach zadumać się nad kolejną rocznicą urodzin Cioteczki. Była muzyka z patefonu, były inhalacje, były lekkostrawne jarzyny.

No a potem Cioteczka natarła się amolem i zasnęła w wiklinowym fotelu. Życie…

Mała dama tańczy sama

2010-02-19T00:04:00.006Z

Nadworny fotograf panny Oliwy tym razem nie dostąpił zaszczytu uwiecznienia szalonych tańców. Była bajkowa suknia, były i wytworne pantofelki (nic to, że siedemnaście numerów za duże), była i sala taneczna (zaadaptowana w opustoszałych apartamentach Wuja Tygrysa). Niestety taniec odbył się za zamkniętymi drzwiami. Nadworny fotograf uzyskał pozwolenie jedynie na wykonanie kilku obrazków i to przed oficjalnym rozpoczęciem pląsów. Z jakiej okazji ów kostium i owe tańcowanie? – zapyta z pewnością zaciekawione Państwo. A gdybym ja to tylko wiedział.

Jak mawiał poeta (tudzież inny człek wrażliwy): „Gdyby kobieta przestała być zagadką, świat stałby się nudny”…