Dźwięki na dobrą noc

Niespodzianka, a co! W naszej kuchni muzycznych uniesień ulubione chłopaki panny Oliwy (ze szczególnym wskazaniem na pana w żółtym sweterku). Żeby nie było – za Łowcami.B przepada również małżonka osobista. O czym uprzejmie donosi TataOliwki z dywanu (z dywanu, bom ze śmiechu sturlał się z sofy właśnie). Smacznego!

Chorować, ludzka rzecz

Jeden z najbardziej popularnych portali wśród polonijnych internautów opublikował niedawno jeden z najbardziej kuriozalnych artykułów o brytyjskiej służbie zdrowia. Gdybym poważnie potraktował ostrzeżenia autorki, musiałbym chyba zacząć korzystać z usług… weterynarza.

Publikacja artykułu „Przychodzi Polak do lekarza, a tu...” na portalu Londynek.net zbiegła się z ogłoszonym po raz pierwszy europejskim rankingu o przestrzeganiu praw chorych. Niezależni eksperci medyczni nie pozostawili złudzeń: w całej Unii Europejskiej gorzej niż w Polsce leczy się tylko w Rumunii, Bułgarii i Portugalii Innego zdania jest jednak autorka przywołanego artykułu.

Opierając się na uprzedzeniach i stereotypach kreśli ona wręcz makabryczno-katastroficzny obraz brytyjskiej służby zdrowia. Obraz, który nijak się ma do doświadczeń moich i moich najbliższych.

Znam kilkanaście kobiet, które urodziły dzieci w brytyjskich szpitalach. Wszystkie podkreślały nie tylko troskę i życzliwość z jaką się spotkały, ale także znakomite przygotowanie personelu medycznego. Nie jestem naiwny i zdaję sobie sprawę, że bez problemu można znaleźć i takie mamy, które mają na ten temat odmienne zdanie (zresztą, uczciwie przyznajmy, w jakim kraju znajdziemy 100 procentowy wskaźnik zadowolonych pacjentów?). Po co jednak generalizować i straszyć przyszłe matki słowami: „Pamiętaj, że do ostatniego momentu nie zobaczysz lekarza. Opieka nad ciężarnymi to zadanie Midwife, odpowiednika polskiej położnej. Podobno wystarczy dwuletni kurs, żeby nią zostać. Aż strach się bać”. Bardziej boję się jednak głupich i niesprawiedliwych osądów. Młode zaś mamy, z którymi rozmawiałem, wyraziły jedno tylko życzenie: aby w Polsce było jak najwięcej tak przeszkolonych położnych jak te, z którymi spotkały się na Wyspach.

„Na wizytę u specjalisty można czekać w nieskończoność, czasami dłużej niż w Polsce” – straszy dalej nasza specjalista. Na własnym przykładzie mogę powiedzieć, że to nieprawda. Kiedy miałem problem z okiem, bez żadnego skierowania od GP udałem się do Moorfields Eye Hospital. Zostałem przyjęty po 10 minutach i gruntownie przebadany; bezpłatnie otrzymałem też krople i maść, Oko ma się już dobrze, choć niedobrze, że musi ono czytać takie bzdury, jak te zawarte w „Przychodzi Polak do lekarza, a tu...”.

Nie można przecież do jednego worka wrzucać lekarzy pierwszego kontaktu ze specjalistami w swoich dziedzinach. Każdy z pacjentów ma przecież prawo korzystać z pomocy tych drugich. Kiedy boli mnie ząb idę do dentysty, mam problem z okiem – idę do okulisty, a kiedy Panna Oliwa ma wysypkę na skórze korzystam z porad dermatologa. GP nie jest w tych wypadkach nam do niczego potrzebny. W tym miejscu warto przypomnieć autorce tekstu, że są także specjaliści, którzy pomagają leczyć fobie i uprzedzenia. Może zatem warto skorzystać nim kolejny raz przyjdzie ochota na straszenie innych Polaków?

Na nadchodzące święta Wielkanocy życzę zatem Szanownemu Państwu dużo zdrowia (to w kontekście przywołanego artykułu). A gdyby go jednak zabrakło, proszę się nie bać i korzystać z pomocy lekarzy – czy to w Polsce, czy też tu, na gościnnej angielskiej ziemi. Stereotypy i uprzedzenia raczej nie wyleczą…

Dźwięki na dobrą noc

W ogrodzie Zajączek, w głośnikach zaś Barany. Z radością niekłamaną sięgam dzisiaj po ostatni album Voo Voo pod wszystko mówiącym tytułem „Samo Voo Voo” (2008). Album, rzecz oczywista, pyszny jak zwykle. I już nie mogę się doczekać kolejnej wizyty panów muzykantów w mieście Londyn (podobno stanie się to tej jesieni). „Barany”. Smacznego!

Panna Zajączek

Za oknem wiosna, to i nie dziwi, że w ogrodzie panna Zajączek wczoraj kicała. Zamiast marchewki czekoladowymi jajkami się jednak zajadała.

W szkole panny Oliwki zabawa na sto fajerek. Zaroiło się tam wczoraj od rozradowanych i umalowanych zajęcy. W ten właśnie sposób zbierano pieniądze na Cabrini Children’s Society – charytatywną organizację wspierającą rozwój dzieci z tak zwanych trudnych środowisk.

Panna Zajączek bawiła się pysznie. Także po powrocie do domu. Zwłaszcza wtedy, gdy odkryła, że dziadek Olek ma łaskotki. A to ci niespodzianka!

Dźwięki na dobrą noc

Ptaszki ćwierkają, że w tym roku swój trzeci album wyda urocza formacja Au Revoir Simone. Urocza, bo składająca się wyłącznie z pań. Ale nie tylko dlatego uroczy jest to zespół.. Erika Forster, Annie Hart i Heather D'Angelo grają na syntezatorach i śpiewają lekko, ładnie i powabnie. Na przykład tak właśnie. Utwór „Sad song” z płyty „The Bird of Music”. Rok 2007. Smacznego!

Spotkanie żółwi (a potem sportowców)

2 grudnia roku ubiegłego pisałem tak: Panna Oliwa wróciła zachwycona. I miejscem i nowo poznaną kompanią. Podobnie reakcje wykazywała małżonka osobista. Czyli niebawem trzeba będzie zobaczyć się ponownie. Koniecznie!

Rzecz dotyczyła wegańskiego festiwalu, na którym to spotkaliśmy garść przesympatycznych ludzi z forum wegedzieciak.pl. Od rzeczonego festiwalu minęło ponad 5 miesięcy, no i w końcu udało nam się ponownie spotkać z Gosią, Argirem i czternastomiesięczną Klarą.

Przyspieszanie, jak widać, mamy znaczne. Nic to – teraz będzie już tylko lepiej. Lepiej znaczy częściej (słowo!). W niedzielę było więc wspólnie biesiadowanie i dzieci zabawianie. Biegającej Klarze najbardziej do gustu przypadły kręte schody. Wdrapywała się na nie dzielnie i zawzięcie, czym swego sympatycznego ojca o palpitację serca przyprawiała. Życie.

Ku mojej nieskrywanej radości w pannie Oliwie znowu siostrzane instynkta się przejawiały. Znaczy się poważną dyskusję z małżonką osobistą przeprowadzić muszę. Kolejny zresztą raz...

***
Wczoraj wylądował dziadek Olek i tata Olek w jednej osobie. Wieczorową porą na lotnisku Stansted, w krótkim odstępie czasowym, ląduje kilka samolotów przybyłych z polskiej ziemi. Prawdziwy folklor. Czułem się, jak na wielkiej imprezie sportowej. Wszędzie szeleszczące dresy i połyskująca biżuteria męska. Do tego opalone dziewczęta, które mimo późnej pory występowały, jak mi się zdaje, w nocnych koszulkach. Nad głowami zaś latające „kurwy” i „chuje”. Szkoda tylko, że zabrakło burmistrza Londynu z chlebem i solą. Może następnym razem?

***
Na załączonym obrazku: Klara w całej okazałości. Panna Oliwa i Gosia w okazałości jakby mniejszej (na pocieszenie dodam, że Argir w okazałości niewidocznej gołym okiem).

Dźwięki na dobrą noc

W cyklu „Cudze chwalicie, swego nie znacie” pora na Old Time Radio. Nazwa angielska, piosenki również jakby nie po naszemu, ale grupa jak najbardziej z nadwiślańskiej krainy. Pani Magda, pan Tomasz i pan Piotr w listopadzie ubiegłego roku wydali swój trzeci album zatytułowany „Just Because We Were Wrong”. My jednak zaglądamy na debiutancki album trójmiejskiego tria (album „Old Time Radio” z roku 2004,) by zaserwować utwór „Your Voice”. Smacznego!

Anja P.

Z przyjemnością niekłamaną wracam do czwartkowego koncertu Soap And Skin. W ostatnim wydaniu „Dźwięków na dobrą noc” Szanowne Państwo mogło posłuchać młodziutkiej Austriaczki. Dziś może także zobaczyć sprawczynię moich westchnień.

Załączone obrazki raz jeszcze wykradłem z tajemnego archiwum pana Grzegorza . Anja Plaschg w całej okazałości. Proponuję zapamiętać to nazwisko, bo, ręczę głową, za czas jakiś będzie o niej głośno, oj będzie.

***
Nasz dom mniej ludny, bo Matysia z rodzicami wybrała się właśnie w trzytygodniową podróż do kraju przodków. Podróż pierwsza, więc oczami wyobraźni widzę już mdlejące z zachwytu babcię Terenię i babcię Lidkę. Dziewczęta Matysi pewnie wypuścić nie będą chciały, no ale przecież muszą, bo tu, w mieście Londyn oczekuje ją już bardzo panna Oliwa.

A wieczorową porą przylatuje dziś tatko mój osobisty. Oliwa już się nie może doczekać wizyty dziadka Olka. TataOliwki również. Oczywiście butelki gorzkiej żołądkowej i krupnika, które w walizce Olka spoczywają, nie mają żadnego wpływu na moje wyczekiwanie... Tatuś, ale się za Tobą stęskniłem!

Dźwięki na dobrą noc

Wczoraj porą zasadniczo wieczorową znowu dane było mi kosztować dźwięków urody cudnej. Z kolegą Grzegorzem wybrałem się bowiem na koncert młodziutkiej (19 wiosen zaledwie) Austriaczki Anji Plaschg. Pani Anja występuje na scenie jako Soap And Skin i występuje tak, że mrówki biegają tu i ówdzie. Fortepian, laptop, głos... Utwór „Spiracle” z wydanego właśnie debiutanckiego albumu Soap And Skin „Lovetune For Vacuum”. Rok 2009. Smacznego!

Kingsajz dla każdego!

W wielu polskich ogródkach mieszkają krasnoludki. W holenderskich również, choć, jak widać za załączonych obrazkach, nie tylko brodate kurduple Niderlandy zamieszkują.

Pomysłowość i inwencja Holendrów w upiększaniu swoich domostw nieco mnie zaskoczyła. Domy, a zwłaszcza ich wielgaśne okna, urzekły mnie od tak zwanego pierwszego wejrzenia. Nie mniejszą radość sprawiał mi widok uroczych bibelotów, figurek i staroci wszelakich poustawianych na wewnętrznych parapetach (znaczy się TataOliwy ciekawe jajo i bezczelnie spozierał przez rzeczone okna, a w zasadzie okniska; w owym spozieraniu, rzecz oczywista, przewyższała mnie małżonka osobista, której ślady nosa niejedna holenderska gospodyni z okien ścierać musiała…). Prawdziwy jednak folklor widać dopiero przed chałupami (nie wszystkimi i nie wszędzie niestety/na szczęście – jak kto woli).

Moimi absolutnymi faworytami jest trzech zgrzybiałych myślicieli (obrazek pierwszy). Nie ma mocnych: jak kiedyś dom wybuduję i drzewo posadzę to dziadków takich też sobie zaproszę. A co!?

A kiedy holenderskie ogródki oglądałem przypomniała mi się pochodząca z Francji organizacja o wszystko mówiącej nazwie Front Wyzwolenia Krasnali Ogrodowych (zajmuje się „przywróceniem krasnali ogrodowych ich naturalnemu środowisku – lasom”). Czy w Holandii działa komórka FWKO? A jeśli tak, jaki jest jej skrót (na podanie pełnej nazwy niestety miejsca nie posiadam…). Kingsajz dla każdego!